| |
 |
Rick en de Hachelijke Halfords; een bloemlezing.
R. spreekt:
|
03 Augustus 2006 | 17:07:27
|
*loopt binnen*
'Goedemiddag Meneer.'
'Goedemiddag. Ik kom voor de derde keer voor mijn adaptors, jullie hebben me vorige keer weer de verkeerde meegegeven.'
'Oh, dat is niet zo mooi meneer, heeft u het bonnetje nog?'
'Natuurlijk'.
*legt alles op de toonbank, de hulpvaardige halfordser begint driftig te scannen*
'Ah, ik zie het al meneer, ik zal even de goede voor u pakken, sorry voor het ongemak'.
'Geen probleem'
*Rick wacht terwijl de hulpvaardige halfordser achter in het magazijn struint*
'Zo meneer, ik heb hem gevonden hoor, hier is de goede!'
'Nu moet ik bijna een beetje huilen, beste Halfordsman.'
'Waarom, meneer?'
'Omdat je me nu alweer de adaptor voor de Romer probeert mee te geven.'
*de hulpvaardige halfordser kijkt betrapt en begin driftig te scannen en duikt weer naar achteren, en komt terug met andere adaptors*
'Nou meneer, dan moet deze het toch echt zijn!'
'Ik hoop het wel inderdaad.'
'Nou meneer, alles staat erop, City Elite, Maxi Cosi, dit móet goedkomen.'
'Daar ga ik wel vanuit, want dit is de enige uit jullie collectie waarmee ik nog níet heb lopen kloten.'
*de inmiddels lange rij achter Rick barst in bulderend lachen uit* |
|
|
|
|
Stilte voor de weeenstorm?
M. spreekt:
|
21 Juli 2006 | 22:41:31
|
Oplettende lezertjes vragen zich wellicht af waarom het hier zo stil is. Dat antwoord is redelijk eenvoudig: weetsj hoe warm? Juistem. Bovendien, ik ben zwanger, ik ben gelukkig, ik ben opgezwollen en geveld door de hitte, hoe interessant is dat om daar over te schrijven?
Om de trouwe schare toch tevreden te stellen hierbij wat seminaaktfoto's van ons, mij en binnenbaby. Ziet u het ruggertje rechts onderin?
Gek is dat, dat we ons bijna allemaal verschuilen achter anonieme hotmailaccounts en spannende nicknames, maar zodra we zwanger zijn gaan we halfnaakt of in ondergoed op fora en babylogs. Ik ben daarop geen uitzondering.
Ik vind het een beeldschone buik, dat moge duidelijk zijn. Hoe ik daar straks over denk, tja, daar zult u me na de bevalling wel over horen.
Daarnaast heeft R. mijn ziel aan de spreekwoordelijke duivel verkocht (lang verhaal) en zal ik mijn penneroerselen vanaf nu, op wat prive-e en voor niet-intimi redelijk oninteressante stukjes na, op de site van Kinderen (het tijdschrift, ja) laten plaatsen. Om te sparen voor mijn allereerste moederfiets natuurlijk.
|
|
|
|
Luisteren!
R. spreekt:
|
27 Juni 2006 | 16:54:29
|
|
Zo langzamerhand zijn we steeds meer met zijn drieen. Niet in het minst doordat de baby ons flink duidelijk maakt dat hij/zij er over een weekje of tien toch echt zal komen. Als wij met zijn tweeen aan het kletsen zijn wordt er lekker meegebobbeld, als we wakker worden is het wachten op het eerste signaal dat de baby zich fijn uitrekt. M's buik beweegt en van binnen prikt een klein mensje dat er klaargestaan wordt om een nieuwe dag te beginnen.
De baby begint ook een eigen muzieksmaak te ontwikkelen. Metal is maar zo-zo, op klassiek wordt er redelijk ongeinteresseerd gereageerd, maar zodra er een potje triphop in de stijl van Tricky of Portishead wordt opgezet gaan de voetjes van de....buikwand en wordt er meedanst, zo lijkt het wel. Ook een potje stevige rock a la Life of Agony, Tool of A Perfect Circle wordt gewaardeerd, maar lome beats uit Engeland blijken favoriet.
Vorige week hebben we nog een echo laten maken. Eigenlijk alleen omdat we het leuk vonden en we na alle gruwelverhalen nog even wilden checken of we een jongen of een meisje zouden krijgen. Nu wisten we dat al voor 95% zeker, maar zo rond deze tijd is zekerheid wel fijn, omdat wij, nou ja, vooral M, al druk bezig is met het geboortekaartje. Het is ook lastig kleertjes kopen als je niet weet waar je aan toe bent. Nou, binnen drie seconden wist de aardige echomeneer ons al met zekerheid te vertellen dat het geslacht hetgene was wat we al dachten, dus dat was mooi. Toen mochten we nog ongeveer een kwartiertje verder kijken naar hoe de baby erbij lag en dat was allemaal prima. Wel in een stuit, maar de baby heeft nog alle tijd om te draaien. Er werd nog wat uitgelegd over hoe de baby erbij lag en er werd ook weer druk naar ons gezwaaid!
Om de baby echt te zien via zo’n echo en door de reacties op bijvoorbeeld muziek doet me zo uitkijken naar hoe dat kleine mensje eruitkomt en wie het nu precies is.
Dat zal het voor de baby precies hetzelfde zijn, die zal zich zo onderhand ook wel afvragen wie die mensen nu zijn die zo nu en dan tegen de buik aan duwen, aan het kletsen zijn en gekke geluidjes laten horen. Voorlopig worden we in ieder geval niet genegeerd, want zo te voelen en te merken is de baby net zo benieuwd als wij! |
|
|
|
Even uit de wereld helpen...
M. spreekt:
|
12 Juni 2006 | 20:28:55
|
 'Ja, ik weet ècht zeker dat ik nog "maar" 6 maanden zwanger ben'. Geloof me, ik was erbij toen dit eitje bestormd werd door de Stormtroopers of Life'.
'Mmm, ik weet ook redelijk zeker dat het er geen twee zijn'. Echt, ik heb inmiddels 4 echo's gehad, daar had zelfs een slechtziende echoscopist toch wel een twee- of drieling op kunnen ontdekken'.
'Nee, ik weet ook best dat ik niet voor twee moet eten, omdat al die kilo's er weer af moeten. En dat lukt van z'n langzalzeleven niet meer als er een kind is, dat heb ik ook al gehoord ja. Maar ja, hoewel ik een gezonde eetlust heb sta ik heus niet bij nacht en ontij boven het frituur of in de avondwinkel in het chocoladevak te graaien. We hebben niet eens een frituurpan!
Helaas, ik ben Sylvie v.d. V. niet, ik voel niet de behoefte om 5 dagen per week op de crosstrainer te staan en alleen maar bleekselderij te eten.
Het spijt me'.
'Ja, we weten wat het wordt en doen daar niet geheimzinnig over. We vinden het namelijk een beetje onzinnig om dat een halve zwangerschap geheim te moeten houden voor driftig vissende familieleden, vrienden en bekenden, om ons vervolgens toch te verspreken'.
'Ja, het is redelijk pittig, met deze warmte dit lichaam drie trappen op slepen, maar dan komen weer op bovenstaand punt, de zwangerschapskilo's. Houd je namelijk wel fit, met een tas met boodschappen, Buik en lichaam de trap opklimmen. Zonder te hijgen, dat dan weer wel, want ik rook en drink namelijk niet....'
'Ja, ik weet best dat ik een wijntje mag, dat niemand van onze generatie daar iets aan overhouden heeft (zeggen ze...), maar ik vind 1 glas nou eenmaal geen glas, net als dat 1 ei geen paasei is'.
'En, lieve heren, ik zie u wel kijken en ik weet dat ze groot zijn, maar ze zullen vast geen melkfonteinen spuiten straks, maar gewoon precies genoeg melk produceren om een baby mee te voeden. Daar zijn ze voor gemaakt, namelijk. Ik begrijp best dat ze zo niet overkomen op die plaatjes op internet en in herentijdschriften, maar er is een dikke kans dat ook u bij uw moeder aan haar zoogdierlijke aanhangsels geklonken heeft gelegen'.
Zo, nu dat allemaal uit de wereld is ga ik weer ongestoord van mijn zwangerschap genieten. Op de bank tegen het gebobbel in mijn dikke blote buik liggen kletsen en onze volgens alle voorspellingen doodnormale en extreem gemiddelde baby aaien.
kusje,
de hormonen van M
|
|
|
|
Zwangerschapshumor
geinig
|
10 Juni 2006 | 15:06:06
|
|
|
|
Prenajungle!
R. spreekt:
|
06 Juni 2006 | 16:55:15
|
|
Oei, wat gaat het allemaal snel! Dik 26 weken alweer.
M's buik lijkt inmiddels, als de kleine wakker wordt, uit zichzelf te bewegen. Het uitrekken van de baby heeft nu tot gevolg dat M inmiddels aan twee kanten tegelijk schopjes en duwtjes kan voelen en dat begin je nu goed te zien aan de buitenkant. Vooral zo tijdens het eten of net daarna heeft de baby denk ik net zoveel trek als wij, want er wordt dan blij heen en weer gezwommen en getikt daarbinnen.
Gisteren heb ik even de wc-rol-truc geprobeerd (je schijnt vanaf week 26 een wc-rol tegen de buik aan te kunnen houden en het hartje horen), maar het mini-mensje maakte er een spelletje tikkertje van en bleef erbij uit de buurt, hoewel ik even een paar 'bonkbonk'jes meende te horen. Maar nadat de wc-rol door een welgemikte schop bijna mijn oor binnenvloog was de wedstrijd beslist en ik had die avond verloren:).
M. en ik zijn zaterdagochtend nog naar de Prenatal gereden, die hadden namelijk bedacht dat ze met Luilak 20% korting op álles gaven, maar wel alleen tussen 8 en 10 uur 's ochtends. Wij hebben ons dus dapper uit ons warme bed gehesen en zijn naar de Prenatal gecrossed. En een belevenis was het!
Graaiende en grauwende (aanstaande) moeders, zwetende en lijdende (aanstaande) vaders, karretjes met bergen aankopen en heel, heel veel Bugaboos.
Nadat wij met gevaar voor eigen leven onze kar hadden volgeladen moesten we natuurlijk in de rij staan. En wat voor een! Een zonnige dag in de zomervakantie in de Efteling was er niets bij. Toen we een half uur stonden verwachtte ik om de hoek van elk kledingrek een bordje met 'Wachttijd: 45 minuten!', maar dat bleef gelukkig uit. We hebben wel heel veel nuttige en leuke spulletjes gekocht, dus het was de moeite meer dan waard.
Het verven in het babypaleis is bijna klaar, afgezien van nog wat plintwerk. Gisteren heb ik de deur in de verf gezet en, zoals het een man betaamt, was ik blij dat ik geen druiper heb kunnen ontdekken. Ook de verwarmingsopbouw staat mooi in de verf te staan, het kamertje wordt mooier en mooier.
Ik merk wel dat als ik soms voor het bedje sta dat ik al aan het checken ben hoe ik dan zo'n ieniemienie moet oppakken en ik begin hoe langer hoe benieuwder te worden naar dat kleine mensje in M's buik. Je bent er zo mee bezig, maar het idee dat zo'n kamertje echt bewoond gaat worden door ons kind is soms nog zo ongrijpbaar en ik probeer me nu echt voor te stellen hoe we zometeen met zijn drieen zijn.
|
|
|
|
Buik on tour
foto's
|
28 Mei 2006 | 22:51:35
|
De laatste keer met zijn tweeen op vakantie, or were we?
Buik aan boord op een stormachtige heenreis.
De zonsondergang was mooi, maar buik heeft er weinig van mee gekregen. Die lag in de hut, dicht bij de toiletpot.
Buik bij de hoogste waterval van Schotland. Het uitzicht was de bandenpijn meer dan waard.
Buik was niet kapot van alle Schots/Britse eigenaardigheden als black pudding, beans en wel 100.000 soorten sausages, maar de cream tea, Hobnobs en cranachan deden het prima. Helaas deed onderkin ook vlijtig mee.
Een gezellig familieplaatje bij de Clyde. Da's niet de jongensnaam van buik, maar het riviertje wat langs ons Waterhouse stroomde.
Buik was net als wij helemaal weg van Glasgow. Deze foto is genomen in een obscuur achterstraatje, maar we verzekeren u dat Glasgow hèt heeft en dat we er met liefde zouden wonen. En dan niet eens om het Amerikaanse genoegen van een Starbucks decaf caffe latte met whipped cream.
buikzicht op de zonovergoten terugreis.
|
|
|
|
Technische gegevens
M. spreekt:
|
02 Mei 2006 | 13:47:49
|
Terwijl R. door denkbeeldige bloemenvelden buitelt zijn er ook moeders en andere experts die staan te trappelen om de specs van de baby en mijzelve te horen.
We zijn inmiddels in de 22e week aanbeland. Over de helft, nu is het serieuze zwanger zijn begonnen. Bij de slager werd net niet gevraagd of die kleine al een plakje worst wilde, wel of we een beebie kregen. Ik zweefde de winkel uit. De buurvrouw vroeg gisteren ook al 'wat ik daar had'. Mijn buik dus. Ik word eindelijk serieus genomen als aanstaande moeder!
Vanochtend zijn we, zoals de blije a.s. vader al meedeelde, bij de vk (da's zwangerentaal voor VerlosKundige) geweest en alles was (weer) helemaal in
orde.
Ze vond dat ik er stralend uitzag (ik vond dat zij er slank uitzag) en eerlijk gezegd voel ik mij ook zo. Een weekendje op de bank met een kruikje en bandenpijn negerend. Gelukkig hadden we dvd-box van Gooische Vrouwen. Maar ik dwaal af. Mijn baarmoeder groeit op het ogenblik als kool (hence de bandenpijn) en ze kon het kindje goed voelen. Gunstig, het zit er nog.
Het kind heeft nu al een eigen willetje en zwom dus driftig weg voor de doptone. Het was even zoeken
naar de hartslag dus (zweet in mijn handen), maar uiteindelijk hebben we het kloppende hartje gehoord. Muziek in onze oren, R. heeft
gelijk een opname met zijn telefoon gemaakt, waar hij nu waarschijnlijk al zijn collega's
mee lastig valt.
Mijn bloeddruk van 110-60, in het midzwangerschapsdipje dus. Nee mam, da's niet laag, dat hoort zo. Alles wijst erop dat het helemaal puik gaat in mijn explosief groeiende buik.
|
|
|
|
Een genie aan het werk
foto's
|
02 Mei 2006 | 13:20:09
|
'Wit is het nieuwe zwart in de zomer van 2006'
'Maar je moet niet bang zijn om te spelen met kleur en ruimte'
'Wattenstaafjes zijn het i-deale gereedschap in een dergelijk design'
'Het spel tussen glans en mat maakt de ruimte helemaal af'
Jaja, je moeder is dol op woonprogramma's. |
|
|
|
*plop*
R. spreekt:
|
02 Mei 2006 | 11:19:53
|
Vanochtend zijn we met zijn drieen gezellig naar de verloskundige geweest om eens te kijken hoe het met de bewoner (m/v) van M's buik staat. M ziet er zowiezo ronduit als een glimlachende supernova als ze over straat loopt, zo mooi om te zien!
Gelukkig was het verder allemaal prima, groeit Maankind als de welbekende kool en ligt de baby prima op schema. Het hartje hebben we ook weer goed kunnen horen en dat is altijd lekker om even te horen natuurlijk.
Maar hét moment waar ik de hele nacht op heb liggen wachten kwam toen de verloskundige aan M vroeg: 'Voel je het al?' en ik vanuit volle borst en stralend als een troetelbeer kon roepen: 'Ik gisteravond voor het eerst!!!'
Jaja, beste lezer, gisteravond lagen we in bed toen M giechelde dat Binnenbaby flink druk aan het stuiteren was, dus ik legde mijn hand even op haar buik. Je concentreert je en focussed je compleet op het kleinste bubbeltje was je maar zou kunnen denken te voelen.
Maar dat bleek niet nodig, want Maankind besloot met een kittig trapje in mijn handpalm te laten weten dat het nog geen zin had om te gaan slapen. Wat nogal aanstekelijk werkte, want ik heb aansluitend de hele nacht wakkergelegen, denkend aan bloemenvelden waar ik in slow-motion doorheen rende met een kirrend klein mensje op mijn schouder.
Ja, ik verander in de grootste tut mogelijk en dagdromen begint een fors deel van mijn dag (en nacht *gaap*) uit te maken.
Maar mooi was het, want deze Papa en zijn kind hebben zichzelf officieel aan elkaar voorgesteld. En ergens geloof ik dat we later die nacht allebei glimlachend en tevreden over de kennismaking naar dromenland zijn gerend. Door een bloemenveld. |
|
|
|
|
|
